Ég áttaði mig á því núna fyrir ca 4 mínútum að kannski sé ég að gera Bymblinum hennar Signýjar óleik með því að skrifa ekki lengur hérna inn. Signý fór, að hennar sögn, reglulega inn á þetta blogg og las bullið sem mér dettur í hug. Mér þykir líklegt að ef hún gerir það þá verði Bymbillinn til friðs. Fyrir þá sem ekki vita þá er Signý ein stelpa sem ég þekki og hún er vinkona mín og hún er með barn í maganum og barnið er stundum óþekkt við hana. 

Ég hef alveg allskonar að skrifa um. Mun meira en í Róm, því Róm er.. já. Ekki mjög bloggvæn borg. En það er Kópavogur. Bloggvænni Vog hef ég engann vitað. Seisei nei.
  Helst ber að nefna að ég settist á skólabekk. Eða frekar í bíósæti þar sem kennslustundir fara fram í Háskólabíói. Það er jákvætt og neikvætt. Sætin eru rosa góð ..en aftur á móti þarf maður að troða sér rosalega mikið framhjá fólki til þess að fara fram. Bara svona eins og í bíói. Því þetta er bíósalur. Ég er að læra sálfræði. Ég veit ekki alveg með það.. ég er að komast að því að ég er ekki eins flug gáfuð og ég stóð í trú um. En ég fer nú ekki að kenna sálfræðinni um það, hefði ég farið í líffræði eða efnafræði eða eitthvað þannig ógeð þá hefði ég líklega áttað mig fyrr, að ég er ekkert spes klár. En krakkar. Það er samt alveg allskonar sem ég kann. Sem dæmi um það er að ég kann á klukku. Ég get sagt hverjum sem er hvað klukkan er á alveg ótrúlegum hraða. Ég kann líka að glósa. En ég er ekkert spes í að muna hvað ég er að glósa svo það kemur út á eitt.. ekki neitt súm sé. En já áfram með upppeppunina, ég kann að elda pítu, það sannaði ég fyrir mér áðan og skar lauk og allt.
  Þetta var ekkert sérstaklega mikið sem ég tókst að grafa upp um kunnáttu mína. En ég var líka undir gríðarlegri pressu frá sjálfri mér - sannaðu þig stelpa hugsaði ég. Sannaðu þig stelpa

Hinsvegar er allskonar í háskólanum sem krefst þess ekki að maður sé neitt klár. T.d. að mæta á Zimsen og í vísindaferðir, á Októberfest og í partý til Gunnu. Þetta krefst að sjálfsögðu einhverrar hugsunar en ekki svo mikillar að ég ráði ekki við þetta. Enda er ég frekar góð í að fara í partý til Gunnu. Þó ég segi sjálf frá. Svo er maður mega mikið að hanga bara á hlöðunni og lúkka gáfaður. Grín. Afsakið þessa bágbornu íslensku. En þetta var samt satt. Ég og Anna Lóa erum að stunda Þjóðarbókhlöðuna af miklum krafti, ekki að það komi sér að miklum notum þegar upp er staðið. En mikið hrikalega er það uppbyggjandi. Ég sit þarna heilu dagana og finnst ég hafa lífið í hendi mér, já jafnvel í vasanum. Svo bankar raunveruleikinn auðvitað uppá og ég átta mig á því að það eina sem ég er með í hendinni er gulur yfirstrikunarpenni, eða áherslugjafi eins og ég kalla það, og það sem ég er með í vasanum er síminn minn. Sem enginn hringir í. Nei grín. Það er alveg fólk sem hringir í mig, ég er ekki alveg í bullinu þar líka. Ekki enn

Nú sit ég hér á gallabuxum í íþróttatopp, því ég er að reyna að koma magabolatískunni aftur í gírinn. (Það er reyndar erfitt þegar enginn sér mig nema móðir mín og bróðir og ég hugsa að þau berist ekki með tískustraumunum sem ég gef frá mér). Við sem erum búin að fá svínaflensuna getum púllað þetta. Aðrir þurfa að fá sér sprautu og svo geta þeir púllað þetta. Það er undirstaða þess að fá ekki svínaflenu - að ganga ekki á magabol og láta sér ekki verða kallt.

Eragon er að fara að berjast við the Urgals! Inni í fjalli. Mikið er ég fegin að vera ekki inni í fjalli.

Hugsanlega væri samt hægt að gera Eragon skets. Þá myndi vera hægt að nota Strákagöngin. Siglufjörður er náttúrulega eins og inni í fjallgarði og hálfgert búr. Svo þurftum við bara að fá nokkra Breta til að vera Úrgala. Þá steinliggur þetta. 

Þá hef ég byrjað á minni fyrstu skáldsögu. Ég er ekki enn búin að ákveða hvað hún á að fjalla um og eru hverskyns hugmyndir þegnar með þökkum. Skáldsagnaritun mín hefst á því að lesa Harry Potter númer eitt. En ég verð að viðurkenna að þó svo ég sé mikið fyrir kauða þá eru nokkur ár síðan ég las þessa bók. Einhversstaðar á leiðinni hefur J.K. Rowling ákveðið að hætta að hafa bækurnar barnabækur. En fyrstu tvær bækurnar eru svona, já smá barnó. Allavega þá ákvað ég að lesa hana til þess að reyna að átta mig á því hvað það er við skrif þessarrar góðu konu sem mér líkar svona vel. Ég er mest hrædd um að þegar ég byrji svo af alvöru á bókinni þá detti mér ekkert annað í hug heldur en töfrasprotar, vondir ættingjar, halakörtur og kringlótt gleraugu. 

Ég hef samt sem áður ákveðið það mikilvægasta. Ég ætla að láta Söru Lind, bróðurdóttur mína teikna á kápuna. Og ég ætla að tileinka bókinni einni manneskju en það er ekkert gaman af því ef ég er þegar búin að segja frá þeirri stórkostlegu bombu hér á þessari víðfrægu pistlasíðu.

Innskot: Blogg er að mínu mati eitt ljótasta nýyrði sem ..Æ. Það er bara ljótt. Svo ég hef verið að reyna að tileinka mér eitthvað annað orð. Pistlasíða er alveg ekki gott heldur. 

Aftur að rithöfundinum, mér: Ég get ekki haft þetta spennusögu vegna þess að það er svo 2007. Ég get ekki haft þetta sögu um manneskju sem er að fara að deyja eða á konu sem dó eða eitthvað þannig. Það er svo 2008. Ég veit ekki hvort að ég get haft þetta ævintýrasögu vegna þess að það er búið að "fatta uppá" svo mörgum ævintýrum. Ég gæti skrifað ljóðabók. En ég ætla samt ekki að gera það. Unglingadrama er líka alltaf vinsælt, allavega hjá unglingum. En ég get alveg eins bent unglingunum að lesa Bak við bláu augun og Með fiðring í tánum. Það toppar enginn Þorgrím og mér dettur ekki í hug að reyna það. 

Vildi bara uppfræða ykkur um þankagang rithöfundar í hlutastarfi. Ég er ekki viss um að maður geti verið rithöfundur þegar maður er í hlutastarfi. 



 

Ég lenti í fremur miður skemmtilegri lífsreynslu sem endaði þannig að ég er komin til íslands á ný. Þar sem þetta er alnet og mjög auðveldlega hægt að lesa af þessu alneti á Ítalíu ætla ég ekki að tjá mig neitt um þessa lífsreynslu mína hér en ég er með umræðuklúbb á Hemma & Valda á þirðjudagskvöldið um áttaleytið. Á efrihæðinni að sjálfsögðu. Nú er það af mér að segja að ég sakna ítölsku sólarinnar sem hafði þann skemmtilega kost að gera skinnið á mér öðruvísi á litinn en það vanalega er. Einnig sakna ég Helenu sem er alein með ekkert til minningar um manneskjuna mig nema eina snjáða ljósmynd og 5 kjóldruslur. Einnig sakna ég margs annars en það þýðir ekki að gráta það sem grátur ekki getur lagað (en þetta er nýtt orðatiltæki og höfundarréttur er allur minn). Margt gaman er á landi Íssins. Til dæmis á ég hér einkar vingjarlega fjölskyldu ásamt nokkrum vinfélögum sem stundum er gaman að hitta. Svo ekki sé minnst á umræðuklúbbinn góða. Sólin skín líka hér þrátt fyrir síendurteknar rigningaspár hjá Sigga Stormi. En ég held að hann verði að viðurkenna að honum hafi orðið á í messunni í þetta siptið. Því dropa úr lofti hef ég enga séð. 
    Ég er eiginlega ekki með vinnu. Ég er með 39 klukkustunda vinnutíma á mánuði. Það er lítið. En það þýðir ekki að gráta það sem grátur ekki getur lagað. Það er bara að gera gott úr öllu sama og spila á gítarinn, leika við Húna hund, takast á við svefnvandann, lesa og svo hugsa ég rosalega mikið þessa dagana. Stundum sit ég bara aðgerðarlaus í marga tíma og hugsa. Ég finn hvernig ég verð gáfaðari og gáfaðari með hverri klukkustund sem ég eyði í hugsun. Þetta er íþrótt sem fleiri ættu að stunda. Ég er ekki að tala um hugleiðslu eða neitt því um líkt. Einungis að hugsa. Stundum er ég ekki einu sinni að hugsa um neitt gáfulegt. Þótt ótrúleg meigi virðast - ég veit. Stundum hugsa ég bara um hvað ég sá skrítna konu í bónus í gær eða þá að ég reyni að átta mig á hitastigi sundlaugarinnar sem ég fór í um daginn. Það getur oft verið erfitt að kalla fram tilfinningu hitastigsins á vatninu. Sérstaklega ef langt líður á milli.

En svo er eitt mjögmjög gott við að vera komin heim. En það er að nú get ég farið með Kórnum til Hollands. En það er land sem ég hef enn ekki heimsótt og þætti mér ekki svo ýkja leiðinlegt að fá að  fylgja því föruneyti þangað. Föruneyti Kórsins. Mikið af skemmtilegum verkum sem við erum að taka okkur fyrir hendur og hlakka ég mest til að flyta niðjartalið góða. En þá er ég að tala um niðjartal Jesú og Guðs. En það er langt niðjartal og hver sem þú ert sem lest þetta, þá get ég lofað þér að þú ert meira skyldur mér en Jesú er skyldur Guði. Og eiga þeir þó að heita feðgar.

Ég hugsa að nú sé rétti tíminn til að spila á gítar. Það erfiðasta við þetta allt saman er að vita hvað mér er ætlað að gera og hvenær. T.d. hef ég nokkrum sinnum rekið mig á að vera að lesa og átta mig svo á því að það er einmitt það sem ég á ekki að vera að gera.

A presto  

Ísland var gott. Svo gott að ég get alveg hugsað mér að fara þangað aftur. Jónína gaf mér bók í AFMÆLISGJÖF eins og enginn annar í heiminum gerði þegar ég kom. Nema Andrea. Hún er áhugaverð. Sko bókin ekki Andrea. Eða jú Andrea auðvitað líka. Hún er með nýjar tennur og er orðin stærri en ég. En hún er ekki sú eina sem hefur breyst. Flestir vinir mínir hafa umturnast. Bley er hættur í vísindunum og farinn í félagsfræði. Ö er hættur að spila á hljóðfæri og er nú með kindur í gróðurhúsinu. Sósk hefur loks sætt sig við þyngadarlögmálið og er að kenna vistmönnum hjúkrunarheimila um ljóstillífun. Jónína Jónsdóttir hefur keypt kassa með andefni í sem hún og pabbi hennar ætla að kasta í einn bófa í útlöndum. Aron er komin í A-landsliðið og aflar sér tekna með landasölu. Hnokkz er hættur að drekka bjór og gaf Eysteini og Rauðakrossinum tölvuna sína. Lóa er að byggja sér torfkofa á Njáluslóðum og líklegt þykir að þjóðin fari að hennar ráðum. Birta er hætt við lækninn en orðin hestahvíslari en Jónark og BKing eru flúnir land og hef ég ekkert meira um þá að segja. 

Og þetta vinir mínir er það sem sjáanleg framtíð mun bera í skauti sér. Torfkofar, landsflótti, landbúnaður, bjórbann, landasala, landsliðið fullt af meiddum mönnum og svo framvegis.

Þegar ég var lítil vildi ég svo mikið búa í torfkofa of spinna og prjóna með allri fjölskyldunni á kvöldin og lifa fullkomnum sjálfsþurftarbúskapi. Það getur verið að guð hafi verið að bænheyra mig 12 árum síðar. Svo kæra þjóð. Ég biðst afökunar. Ef það er við einhvern að sakast þá er það ég.

Fyrstu vikuna sem ég var hérna komst ég varla fram úr rúminu vegna þess að það er frekar hart. En núna líður mér mjög vel í því og hef sjaldan (eða aldrei síðan ég festist eitt sinn á körfuboltaæfingu) verið jafn góð í bakinu. Ég er því ogguponsu hrædd um að það verði áfall fyrir mig að sofa aftur í mínu rúmi. Það gæti orðið eins og að sofa í svefnsófa í amerískri setustofu sem hefur 8 kodda sem allir eru rósóttir. Eða (fyrir þá sem eiga Harry að vini eins og ég) að sofa í stofunni hjá kattarkellingunni með öllum kisunum og borða gamla ostaköku þegar ég vakna. Svona er ég hrædd við minns eiginns rúm núna. Ég er einnig að reyna að átta mig á því hvað það er sem ég mun ekki koma til með að nota í sumar. Það er uþb. allt sem ég er með hérna. En það er bara svo erfitt að ímynda sér það. Ég mun ekki getað notað leðurjakkann minn mikið, en í kvöld fór ég út á hlýrabol og þessum jakka og var ekki kallt. Samt á ég erfitt með að ímynda mér að ég þurfi ekki lopapeysuna mína hérna.. Jæja ég treysti á mömmu. Hún veit allt og kann allt