Ađ anda

25. október 2006 klukkan 17:54
Hefur e-r farið í andaglas? Ég er fáránlega hrædd við það. Myndi aldrei þora því. Bróðir minn sagði mér þegar ég var lítil að stundum gæti komið vondur andi í glasið og það er víst alveg hryllilegt.. Veit samt ekki hvað á að gerast - þyrfti að kynna mér þetta betur.

Annars kom Anna Pála systir mín í heimsókn í gærkvöldi og sagði mér að ég mætti alveg fara í ljós á hennar korti. Sem er hennar leið til að segja: Þú lítur fáránlega illa út, alveg ofsalega hvít. Þú verður að nota þetta kort.
    Sem ég ætla að gera - og enga fordóma.

Samfélagið er fullt af fordómum. MH er skóli fullur af fordómum. Hver einasta manneskja er sneisafull af óviðráðanlegur fordómum sem gera ekki neitt nema sverta sálina. OG HANANÚ.

Æjá, ég skírði færsluna "að anda". Þannig er mál með vexti að mér finnst ógeðslega þægilegt að anda. Ég meika ekki að halda inni í mér andanum lengi og hvað þá vera í kafi lengi. Að draga andann djúpt. Helst geta andað með nefinu (ekki gaman að vera stíflaður). Það er málið.
Sólveig Ragna

gamaldags

20. október 2006 klukkan 23:43
Mér hefur alltaf fundist það sem var í gamla daga svo sjarmerandi. Fólk bjó til húsin sín sjálf, fötin sín sjálf og matinn sinn sjálf. Svona sjálfsþurftarbúskapur. Svo fór ég í Zöru í dag. Til þess að kaupa mér hlýja peysu fyrir veturinn því mér er alltaf svo kallt. Ég mátaði svona peysu sem lítur út fyrir að vera voða mjúk en ég er ekki viss um að ég geti gengið í henni, samt var hún bara 42% ull. Spáiði í því þegar fólk var meira að segja í ullarnærfötum. Ojj! Nú út frá þessu fór ég að hugsa hvað það var hrikalega mikill óþrifnaður á þessum tíma og alltaf fáránlega KALLT! Þegar ég hugsa með raunsæi en ekki rómantík þá vil ég alls ekki hafa verið uppi á þessum tíma. Fyrir utan hvað þau borðuðu alltaf ógeðslega vondann mat. Og máttu ekki velja sér "mannsefni"

Um daginn sá ég munk. Það sem flaug í gegnum hugann á mér var: ætli þetta sé bara grínari í búning?.. Hann var í kufli með kaðal um sig miðjann og risa kross, svo ég tali nú ekki um skeggið. Ætli hann hafi gaman af þeirri óskiptu athygli sem hann hlítur að fá í hvert sinn sem hann fer eitthvert út??
Sólveig Ragna

im irrenhaus

07. október 2006 klukkan 20:08
irrenhaus er þýskt orð sem þýðir á íslensku geðveikrahæli. Ég á því heima á geðveikrahæli. Gunnar Hrafn Kristjánsson er að kenna mömmu minni að hlaupa og það er e-ð grín! Svo hélt Gunnar að amma sín væri refur.. jii
Pabbi akkurðu þú alltaf í úpvaðtinu?

Ég sá sturlað hús á Arnarnesinu í gærkvöldi. Það var ekkert eins og ég væri stödd á Íslandi lengur. Rosalegt. Allt upplýst, svona 600 fermetrar með ljónum á stéttini og risa gosbrunni svo ekki sé talað um hliðið kringum alla lóðina. Sturlun. Samt rosalega flott.
Sólveig Ragna

Vetur

03. október 2006 klukkan 20:41
Það er að koma vetur - ég er ekkert að grínast börnin mín, hann er í nánd.
Nú, margt gaman á sér stað á veturna ber þá helst að nefna kulda, engann fótbolta, bílasköfun, og kósý stemningu fyrir framan arineldinn með hundunum mínum.

Annars þarf ég að fara að sæka mömmu mína í vinnuna, hún ætlar að elda kjötbollur í kvöld. Ég er ótrúlega spennt
Sólveig Ragna

Prófíll

  • Nafn: Sólveig Ragna
  • Stađur: Kópavogur
  • Kyn: kvk
  • Atvinna: 24% apótekari, 46% rithöfundur, 18% lesa Harry Potter, 4% ađ flagna, 8% fífl

Auglýsing

Leit